Ἀγαπητοί
μου Πατέρες καί Ἀδελφοί,
Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἕνα ἀδιαμφισβήτητο
ἱστορικό γεγονός, τό ὁποῖον συνέβη στά Ἱεροσόλυμα «ἐπί Ποντίου Πιλάτου», ὅπως
τονίζουν τόσον οἱ ἱεροί Εὐαγγελιστές, ὅσο καί ἄλλοι καταξιωμένοι ἱστορικοί
συγγραφεῖς τῆς ἐποχῆς ἐκείνης.
Ὅμως, παρά τήν ἱστορικότητά της, ἡ
Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, εἶναι καί παραμένει
μυστήριο. Ἡ ἀνθρώπινη λογική δέν μπορεῖ νά κατανοήσει καί νά ἑρμηνεύσει τό πῶς
ὁ Θεάνθρωπος ἔπαθε καί ἀνέστη. Μόνον μπορεῖ νά τό ἐκφράσει, ὅταν τό βιώνει ἡ
καρδιά.
Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ ἔγινε σέ
ὁρισμένο τόπο καί χρόνο, ἀλλά ὡς μυστήριο τοῦ Θεανθρώπου Κυρίου μας ὑπερβαίνει
τά τοπικά καί χρονικά ὅρια καί βιώνεται στό σύγχρονο κόσμο ὡς ἡ αἰώνια καί εἰς
τό διηνεκές παρουσία τοῦ ἀναστάντος Χριστοῦ ἀνάμεσά μας. Κάθε Θεία Λειτουργία εἶναι
μυστηριακή βίωση τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ. Μέ κάθε Θεία Λειτουργία, μετέχουμε
στή χάρη καί τά δῶρα τοῦ ἀναστάντος Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὅταν ἡ καρδιά μας
βιώνει τήν θεϊκή Του παρουσία.
Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας εἶναι τό
Σῶμα τοῦ ἀναστάντος Χριστοῦ, ἱστορικά, μυστηριακά καί πραγματικά. Καί ὅπως ὁ
Χριστός, ἄν καί γνωρίζεται ἐν τόπῳ καί χρόνῳ, ἐντούτοις ἐκτείνεται ὑπεράνω
αὐτῶν.
Οἱ Ἀπόστολοι ὑπῆρξαν καί ἔγιναν
μάρτυρες τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ. Ὁ
λόγος τους ἦταν μαρτυρία ζωῆς καί ἀναστάσεως.
Ἀλλά ἡ μαρτυρία τῶν Ἀποστόλων δέν
ἦταν μόνον μαρτυρία μιᾶς σωματικῆς ὁράσεως τοῦ Χριστοῦ, ἀλλά μαρτυρία
ἐσωτερικῆς ὑπαρξιακῆς βιώσεως τοῦ Ἀναστάντος Χριστοῦ. Μέ τήν ἐπέλευση τοῦ Ἁγίου
Πνεύματος τήν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς ἀπέκτησαν ἐσωτερική βεβαιότητα τῆς Ἀναστάσεως
καί αὐτήν τήν μαρτυρία ἔδωσαν στόν κόσμο.
Ἔτσι, μαρτυρία τῆς Ἀναστάσεως
ἔδωσαν ὅλοι οἱ Ἅγιοι, ἔστω κι ἄν δέν γνώρισαν σωματικά τόν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό,
καθ’ ὅσον χρόνον διήρχετο ἐπί τῆς γῆς «εὐεργετῶν
καί ἰώμενος πάντας» (Πραξ. ι 38). Αὐτή εἶναι ἡ μέθη ἡ πνευματική. Μέ αὐτήν
τήν μέθη μέθυσαν οἱ Ἀπόστολοι, οἱ μάρτυρες καί οἱ ὅσιοι ἀσκητές. Μαρτυρία τῆς
Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ, μαρτυρία τῆς «ἀναμορφουμένης ἤ μεταμορφουμένης κτίσεως»
πού βίωσαν οἱ ἴδιοι ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι.
Ὅλη ἡ ὕπαρξή τους εἶναι μία ἀνάσταση,
ἡ ὁποία σέ συνέχεια τῆς Ἀνάστασης τοῦ Χριστοῦ, θανατώνει τόν θάνατο, πού σκορπίζουν τά σύγχρονα εἴδωλα.